pijl

BOOS

Karen is naar me toe gekomen omdat ze de afgelopen tijd meerdere keren heel erg boos is geworden. Als een donderslag bij heldere hemel valt ze uit, tegen haar vriend Eric of een van haar vriendinnen. "Voor de rest gaat het best aardig met me hoor!", beweert ze vervolgens heel nadrukkelijk. Ze voelt zich hooguit wat vlak en heeft weinig energie. 

Toen Karen net mijn praktijkruimte binnenkwam lachtte ze. Het viel me toen op dat haar ogen niet meededen. Ik vertel haar wat ik net zag. Karen vertelt me dat ze erg haar best doet om een opgewekte indruk te maken. Ze voelt zich er schuldig over dat ze steeds zo boos wordt. Ik vraag haar hoe het voor haar is om zich zo opgewekt te gedragen. "Doodvermoeiend!", zegt Karen. Ze zakt in elkaar en slaakt een diepe zucht. Ik vraag haar hoe ze zich dan echt voelt en en hoe het in haar lichaam voelt. Karen sluit haar ogen en zakt nog wat verder achterover tegen de stoelleuning aan.

Psychosociale therapie zwolle foto website boos - hoe kan ik groeien

Het is even stil, dan beginnen haar oogleden te trillen. "Ik ben zo vreselijk moe, je wilt niet weten hoe ik me voel." Ik vraag haar daar wat meer over te vertellen, wat is er allemaal te voelen in haar lijf? "Van binnen zit er een hele harde knoop in mijn buik, het voelt verkrampt en pijnlijk." Ze doet snel haar ogen weer open. "Ik wil dit niet voelen, het is niet goed. Je wilt niet weten hoe achterlijk boos ik kan zijn. Achteraf schaam ik me dood!"

Karen onderdrukt haar gevoelens. Wat heel logisch is, we doen het allemaal. We vermijden liever onze pijnlijke gevoelens en stoppen ze ergens diep weg. We zoeken afleiding in dingen die ons prettige gevoelens bezorgen; gezellig met een vriendin een terrasje opzoeken, een mooie film kijken, de keuken een flinke schoonmaakbeurt geven .....

En dat werkt! Al snel verdwijnen je vervelende gevoelens naar de achtergrond. Op zich niets mis mee, het is heel gezond om je te richten op de positieve dingen in het leven. Maar het heeft ook een andere kant. Je gevoelens zijn er niet zomaar, ze vragen je aandacht ergens voor. Door het onderdrukken van je gevoelens komt er ook letterlijk meer druk op te staan en zoeken ze een andere uitweg. Het wil hoe dan ook gevoeld worden en zal zich dan ergens anders uiten.

In het geval van Karen uit zich dat in woede-uitbarstingen, waar ze nauwelijks controle over heeft. Het onderdrukken van haar gevoelens kost haar ook nog eens veel energie. Logisch dat ze zich vlak voelt en weinig energie overhoudt. 

Ik vraag Karen om opnieuw contact te maken met wat ze in haar buik voelt. Het roept nu weerstand bij haar op.  Er is een overheersend stemmetje in haar hoofd dat steeds zegt: "Je mag je niet boos zijn!" Heel voorzichtig lukt het Karen om haar gevoelens meer toe te laten. Haar lijf laat haar als vanzelf al veel zien; haar gebalde vuisten, haar kaken die ze vastklemt, het zakdoekje dat ze vermorzelt in haar handen, de knoop in haar buik. Stap voor stap verkent Karen haar lichaam en kan ze toelaten wat daar te voelen is.

Als we afronden slaakt Karen een diepe zucht. "Het voelt alsof er veel meer ruimte in mijn lijf is gekomen. Mijn buik voelt nu veel zachter. Ik ben nu ook nieuwsgierig geworden. Waar komt dit vandaan en wat is het nou precies?" Voor deze keer was het meer dan genoeg voor Karen om haar gevoel er alleen maar te laten zijn. Ze zal de boodschappen van haar lichaam steeds beter gaan begrijpen. Haar nieuwsgierigheid zal haar daar zeker bij helpen!

Lees meer over mijn lichaamsgerichte therapie

 


Laat een bericht achter - aantal berichten: 0



Ben jij de eerste die reageert?



Laat een bericht achter

naam
e-mail
website
bericht
Schrijf tien in cijfers: