pijl

Wat heeft corona met jouw leven gedaan?

Ik ben heel blij dat de afname van coronabesmettingen mij meer ruimte geeft in mijn leven. Ik geniet weer volop van ontmoetingen met mijn vrienden en familie. Ook al is dat vooral buiten en zonder dat ik ze even vast kan pakken. Het is een hele verbetering vergeleken met de afgelopen maanden. Waarin ik het leven als alleenwonend best lastig vond en de situatie met corona mij persoonlijk ook raakte. Ik had eigenlijk niet eens zo in de gaten wat het nou eigenlijk met me deed ….

Het is in het staartje van de winter, als corona mijn leven gaat bepalen. De dagen zijn nog kort, het wordt vrij vroeg donker en het weer is wat somber. Het voelt raar dat heel veel dingen ineens stil vallen. De drukte op straat, de afspraken met vriendinnen, de bezoekjes aan de stad waar ik ook gelijk even een kopje koffie drink en een krant lees, de plannetjes om samen met anderen leuke dingen te ondernemen. Ik moet het ineens doen zonder al de dingen die sjeu geven aan mijn leven. Ik zit veel alleen thuis, als alleenwonende wordt het bij mij in huis behoorlijk stil. Ik heb gelukkig wel werk dat doorgaat en waarvoor ik de deur uit moet. Gelukkig maar ….

Psychosociale therapie zwolle foto blog Corona

Na een week of vijf word ik ’s ochtends wakker en ik wil blijven liggen. Ik heb absoluut geen zin om op te staan, ik heb helemaal geen zin in deze dag. Sterker nog; ik vind het leven op geen enkele manier nog de moeite waard. Ik realiseer me dat ik me depressief voel. Zonder dat ik het in de gaten heb gehad ben ik in de loop van de weken heel geleidelijk in een depressie gegleden. Ik herken gelukkig hoe ik me voel uit een eerdere periode in mijn leven. En ik weet inmiddels ook wat mij op zo’n moment het beste helpt. Maar ik doe eerst nog even mijn ogen dicht.

Na nog een paar keer weer ingedommeld te zijn verzamel ik de moed om op te staan. Ik heb om 10.00 uur een overleg met drie collega’s via Zoom, ik moet echt wakker worden en me klaarmaken voor dit overleg. Met grote tegenzin kom ik in beweging en ergens ben ik toch ook blij dat iets me dwingt om in actie te komen. In het zwarte gat waar ik in zit kan ik weinig positiefs vinden. Precies om 10.00 uur log ik in op Zoom, gedoucht en wel en met een verse kop koffie.

Een collega brengt een situatie met een cliënt in, ze wil ons advies om de juiste behandeling te kiezen. Ik houd me wat afzijdig in het gesprek. Ik voel me instabiel en ben snel geraakt door opmerkingen van mijn collega’s. Ook al is het vast niet persoonlijk bedoeld, zo voelt het wel voor me. Het kost me moeite om me er van bewust te blijven dat dingen me raken omdat ik me zo voel. Maar ik doe mijn best op de juiste manier te reageren. Eerlijk gezegd krijg ik weinig mee van wat er besproken wordt. Ik heb genoeg aan mezelf, ik heb moeite om mijn emoties in bedwang te houden. Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik besef dat ik nu echt voor mezelf moet gaan zorgen.

Terwijl een andere  collega een volgende onderwerp inleidt stuur ik een goede vriendin een appje: “Kunnen we later op de dag even bellen? Het gaat helemaal niet goed met me!”. Al snel reageert ze: “Ja hoor, ik ben vrij en de hele dag thuis. Bel me maar als je zover bent.”  Ik zit het overleg verder uit, in een soort van overlevingsstand. Ik doe mijn best om nog een zinvolle inbreng te hebben maar dat lukt maar moeizaam. Ik ben al blij als niemand in de gaten heeft hoe het met me gaat. Om vijf over 12 klap ik mijn laptop dicht. Ik installeer me met mijn telefoon op de bank.

Mijn vriendin luistert alleen maar naar me en dat is precies wat ik nodig heb. Ik vertel over hoe ik me voel en wat er allemaal gebeurd is. Mijn verhaal is doordrenkt van veel tranen en gesnotter. Langzamerhand wordt het rustiger in mij. Dit helpt mij; mijn verhaal en gevoelens delen met iemand. Wat heerlijk dat deze vriendin er voor me is en zo goed kan luisteren. Na een dik uur en een pakje zakdoekjes verder ronden we het gesprek af. We maken een afspraak voor volgende week, om samen te gaan wandelen. Het weer is inmiddels lente-achtig geworden, dus dat moet kunnen! Vanaf deze dag gaat het langzamerhand weer beter met me.

Een week later ben ik buiten aan het werk in de tuin. Het is prachtig weer en ik geniet van de warmte. De zon lokt meer buren naar buiten. Een aantal heb ik al een poos niet gezien en we begroeten elkaar enthousiast. Mijn tuinwerk schiet niet op zo, maar er zijn belangrijker dingen op dit moment. In een uur tijd spreek ik vier mensen. We delen met elkaar hoe het gaat met ieder van ons. Als ik vertel dat ik de quarantaine best lastig heb gevonden en niet lekker in mijn vel zat, benoemen drie van de vier mensen dat ook zij met depressieve gevoelens te kampen hebben gehad. Alle drie wonen zij alleen. De enige die dit niet heeft gehad is getrouwd. Dit verrast me en tegelijkertijd doet het me ook goed dat ik hier niet alleen in sta. Ik besef ineens dat de quarantaine zomaar voor heel veel mensen lastig kan zijn geweest!

Ik berg mijn tuingereedschap op en ga me opfrissen voor mijn wandelafspraak met mijn vriendin. De gesprekjes met de buren hebben me stuk voor stuk goed gedaan. Ik voel me blij en energiek, ik heb zin in de rest van deze dag. Onderweg koop ik een mooie bos bloemen voor mijn vriendin. Ik besef hoe belangrijk haar vriendschap voor me is en dat wil ik haar laten blijken!


Laat een bericht achter - aantal berichten: 0



Ben jij de eerste die reageert?



Laat een bericht achter

naam
e-mail
website
bericht
Schrijf tien in cijfers: