pijl

Waarom overvalt het me steeds zo?!

Aysin verwacht dat ze met een jaar het verlies van Tom wel verwerkt zal hebben. Ze maakt in de maanden na zijn overlijden veel tijd vrij voor het rouwproces. Ze wil dit niet uit de weg gaan, ze wil het juist heel bewust aangaan. Aysin staat regelmatig stil bij wat er gebeurd is tijdens zijn ziekte en rond het overlijden van Tom. In alle rust laat ze de gevoelens die hierbij horen toe. Ze schrijft alles op wat er in haar omgaat. Na zes maanden denkt ze dat het goed is dat ze het leven weer meer oppakt. Ze gaat weer gedeeltelijk aan het werk, gaat weer sporten en spreekt meer af met vriendinnen.

Psychosociale therapie zwolle 11 zonder tekst

En toch loopt het anders dan Aysin wil. Ondanks al haar ideeën over hoe ze structuur kan aanbrengen in haar leven en het leren omgaan met haar verdriet, het leven trekt een ander plan. Juist op momenten dat ze er niet op bedacht is wordt Aysin overvallen door haar verdriet. Als ze met een vriendin een drankje drinkt op een terrasje in de eerste lentezon, beseft ze ineens dat ze dit soort fijne momenten nooit meer met Tom zal hebben. Als ze aan het winkelen is en een mannenjack ziet hangen wat Tom geweldig zou vinden, komt zijn dood ineens heel hard binnen. Als ze na een werkdag thuiskomt voelt ze zich door het donkere huis en de stilte ineens pijnlijk eenzaam, geen Tom meer die op haar wacht.

Aysin uit haar frustratie tijdens een sessie naar mij, ze baalt er enorm van dat ze hier geen controle over heeft. “Waarom overvalt het verlies me steeds zo pijnlijk als ik er niet op bedacht ben?!” Ze wil er controle er over houden, weten waar ze aan toe is. Ze wil er alles aan doen om hier goed doorheen te komen en het liefst ook nog weten wanneer het allemaal achter de rug is. Ze kijkt wanhopig als ze huilend zegt: "Het voelt alsof er nooit een eind aan zal komen en dat het nooit meer anders zal worden!"

Ik kan Aysin niet bij helpen om hier controle over te krijgen. Ik kan haar alleen vertellen dat het zo niet werkt. Dat rouw een natuurlijk proces is wat voor iedereen anders verloopt. Iedereen die rouwt maakt een aantal stappen door, maar de volgorde weet je niet en ook niet wanneer en hoe lang elke stapt duurt. Soms denk je dat je ineens een grote stap voorwaarts hebt gedaan en dan ineens val je weer twee stappen terug. Het kan je inderdaad het gevoel geven dat het nooit meer ophoudt en dat het nooit meer anders wordt.

Ik kan naar Aysin luisteren, horen waar ze op dat moment zit en hier samen ruimte aan geven. Ik kan Aysin helpen haar gevoelens te uiten, haar boosheid, haar pijn en frustratie. Ik kan haar helpen mee te bewegen met de stroom die haar rouwproces volgt en haar ondersteunen om zich hier niet tegen te verzetten. En ik kan haar beloven dat er echt een dag zal komen dat ze opstaat zonder aan Tom te denken. Dat er moment zal zijn dat ze zich ineens zomaar onbezorgd blij voelt en plezier maakt. Ik kan haar helaas niet vertellen wanneer dat zal zijn ....

 

Heb je behoefte om hier verder over te praten?

 


Laat een bericht achter - aantal berichten: 0



Ben jij de eerste die reageert?



Laat een bericht achter

naam
e-mail
website
bericht
Schrijf twaalf in cijfers: