pijl

Ik stikte bijna in mijn eigen tranen

Toen mijn oma overleed was ik 14 jaar. Zij viel van de trap en het overlijden was dan ook heel plotseling. Ik herinner me dat mijn moeder ons wakker maakte met de mededeling: “Oma is dood”. Het was mijn eerste ervaring met de dood en ik kon me er niets bij voorstellen; wat dat nou betekende, dat je oma dood is ….

Ik ging mee naar de begrafenis. We kwamen het centrum binnen waar we afscheid konden nemen van mijn oma. Ik herinner me dat de deur naar de afscheidsruimte een stukje open stond en dat er gedempt licht was binnen. Ik ging alleen naar binnen. Midden in de ruimte stond een uitvaartkist, met bovenop een raampje. Ik liep naar de kist toe en keek door het raampje in de kist. Daar lag een lichaam dat op mijn oma leek. En toch ook weer niet. Het zag er raar uit. Mijn aandacht werd getrokken door haar lippen. Ze weken een beetje en er liep een draadje tussen de lippen, een velletje misschien? Wat was daar gebeurd? Haar kleur was raar, haar hele lichaam was raar. Ik schrok ervan en raakte in paniek. Ik wist niet wat ik zag en wat het betekende. Ik kreeg het daarnaast erg benauwd van het idee dat mijn oma daar opgesloten in die kist lag. Ik vluchtte overstuur de kamer uit.

Ik herinner me weinig van wat er die dag verder gebeurde, in de kerk en op de begraafplaats. Mijn gevoelens van verdriet en paniek overweldigden me keer op keer. Ik deed mijn uiterste best alles binnen te houden en het niet te laten zien. Maar steeds opnieuw zocht het zich een weg naar buiten en wist ik niet waar ik het moest zoeken. Ik begreep niet wat me overkwam en ik voelde me er totaal verloren mee. Ik stikte bijna in mijn eigen tranen.

Psychosociale therapie zwolle foto Ik stikte bijna in mijn eigen tranen Ik ben ook maar een mensAls uitvaartverzorgster krijg ik vaak de vraag: “Moet ik mijn kind nu wel of niet bij het overlijden betrekken?!” Ik ga er dan altijd op in en vraag naar waar hun twijfel vandaan komt. Heel vaak zit er een eigen ervaring bij van vroeger. Een ervaring rondom een overlijden die niet zo fijn was. En vanuit die eigen ervaring zijn ouders dan geneigd om hun kinderen weg te houden bij de overledene of de uitvaart. Vanuit mijn kennis en ervaring lukt het me vaak om ouders en kinderen samen rondom een uitvaart hierin te begeleiden. Voor kinderen is dat heel fijn en zij komen dan echt tot hun recht. Voor ouders is het een kans om hun eigen negatieve ervaring om te zetten in een positieve.

Mijn eigen ervaring is van lang geleden. In die tijd was er weinig bekend over hoe kinderen reageren op een overlijden en hoe je hen hierin kunt begeleiden. Gelukkig is daarin veel verandering gekomen en is er meer bekend over wat kinderen hierin nodig hebben. Essentieel is volgens mij dat er een dusdanig contact is vanuit de ouder dat het kind zijn gevoelens durft te laten zien en alle gedachten uitgesproken kunnen worden. Dat ze met elkaar hierover kunnen praten. Dan kan een kind veel aan, ook een overlijden van bijvoorbeeld een oma.

Ik mistte destijds bij het overlijden van mijn oma zo iemand, iemand die zich om mij bekommerde. Die met me mee ging de afscheidsruimte in. Die zag dat ik schrok en aandacht had voor wat er in me omging. Iemand bij wie ik even helemaal de schrik kon uiten en al mijn tranen kon uithuilen. Zodat het daarna weer rustig kon worden in mij.

Lees meer over rouw en verlies

 


Laat een bericht achter - aantal berichten: 0



Ben jij de eerste die reageert?



Laat een bericht achter

naam
e-mail
website
bericht
Schrijf dertien in cijfers: